Η φωτογραφία είναι από την Ελευθεροτυπία.

Το Δεκέμβρη του 2008 είχε γίνει η γελοία εξίσωση Γρηγορόπουλος = Πέτρουλας. Τώρα γίνεται η εξίσου γελοία Καναούτης = Γρηγορόπουλος (άρα και Καναούτης = Πέτρουλας).

Αντίστοιχα, από το παντοδύναμο δεξιό παρακράτος των χιτών και των γερμανοτσολιάδων που δολοφονεί ανενόχλητα περνάμε σε δυο δολοφόνους που δεν εκτιμούν σωστά τα όρια της αυθαιρεσίας που ισχύει για όλους τους συναδέλφους τους και τώρα σε έναν ελεγκτή με υπερβάλλοντα ζήλο (?) που παρουσιάζεται ως τέρας.

Η ποιότητα των ηρώων και των τυράννων της Ελλάδας ακολουθεί κι αυτή τη γενικότερη, θλιβερή πορεία της χώρας.

Οι προβληματισμοί της Λίνας στη Φιλοθέη του 2013

Λοιπόν, σπάω τη σιωπή μου διότι διάβασα ένα καταπληκτικό άρθρο στην Καθημερινή, που το έχει γράψει η Λίνα Γιανναρου και να'το. Ο πλούτος των προβληματισμών που περιέχονται στο άρθρο είναι τεράστιος και δεν προλαβαίνω να το σχολιάσω εκτενώς (ίσως και να μην είμαι άξιος) αλλά τα δύο ανεκτίμητα highlights που ήθελα οπωσδήποτε να μοιραστώ μαζί σας είναι:

α) Ο χαρακτηρισμός αυτών που αναθέτουν τη βόλτα του σκύλου σε οικιακή βοηθό από τις Φιλιππίνες ή την ανατολική Ευρώπη ως φιλόζωων δια αντιπροσώπου. Το ότι - σύμφωνα με το άρθρο - στις ίδιες γυναίκες έχει ανατεθεί η φροντίδα των παιδιών ακριβώς όπως των σκυλιών θα ήταν άδικο να προσδώσει κάποιον χαρακτηρισμό στους ίδιους ανθρώπους γιατί αυτή μάλλον δεν είναι εξίσου σημαντική δουλειά. Ή μπορεί να είναι εκτός θέματος, δεν ξέρω.

β) Το «και δεν ξέρω εάν είμαι εγώ ή εάν πράγματι υπάρχει κάτι εντελώς στρεβλό στην εικόνα της φιλοζωίας δι’ αντιπροσώπου». Άι ντοντ νόου ιφ ιτς γιού ρε Λίνα το στρεβλό, αλλά κάτι στρεβλό υπάρχει σίγουρα.

Κεντροευρωπαϊκά ήθη...

Μια που είναι Πάσχα, είπα να μου επιτρέψω το ολίσθημα - άλλωστε αν υπέκυψε το τελευταίο προπύργιο του αντιλαϊκισμού, η Καθημερινή, εγώ δεν θα υποκύψω; 

Λοιπόν, γράφει η Wikipedia για το Dijsselbloem, δηλαδή ο ίδιος ο Dijsselbloem για τον εαυτό του: " He studied agricultural economics at Wageningen University (1985–1991), before going on to study business economics research towards a master's degree at University College Cork (1991) in Ireland".

Όμως ο Ντάισελμπλουμ λογάριασε χωρίς τον ξενοδόχο, δηλαδή τα λαγωνικά της Καθημερινής που τον ξεβρακώνουν σήμερα εδώ.
 

Αμάν! Μούφα το Master του Ντάισελμπλουμ... Και τί να πρωτοσκεφτεί κανείς; Να χτυπήσει το κεφάλι του στον τοίχο για την πουτάνα την κρίση που μέχρι και τους Παπαχελάδες μας κοντεύει να κάνει Κουρήδες βάζοντας χέρι στις ιερές καταθέσεις; Ή να απορήσει πώς διάολο έχει καταφέρει η Μέρκελ να μαζέψει γύρω της όλους αυτούς τους μουφαδόρους; Μετά τον υπουργό άμυνάς της και την υπουργό παιδείας της νάσου και ο Ολλανδός αχυράνθρωπος και η παρέλαση τον λαμογιών δεν έχει τέλος...

Update: Διόρθωσα το άρθρο στη Wikipedia εδώ.

Update 2: Κάποιος έκανε edit το άρθρο στη Wikipedia και ξεκαθάρισε πώς έχουν τα πράγματα. Από ότι φαίνεται ο τύπος έκανε τη διπλωματική του βασικού, ολλανδικού του πτυχίου στο πανεπιστήμιο του Κορκ. Το ότι το βασικό του πτυχίο είναι αντίστοιχο ενός Master του έδωσε την «ευκαιρία» να χρησιμοποιεί την παραπλανητική διατύπωση και να παρουσιάζεται ως περισσότερο σπουδαγμένος. 

Michel Della Negra and the Milner award

Earlier this month, a Russian multi-millionaire decided to award three million dollars for the discovery of the Higgs boson(?). The money would be split among the institutions responsible for the discovery: the LHC and the CMS and ATLAS experiments. The news was on World Radio Switzerland that morning and I was listening to it on my way to work. The journalist interviewed Michel Della Negra, a former CMS spokesperson, who explained why finding the Higgs boson was important and why it was difficult to detect it. So far so good.

Then the interviewer asked: "Can you tell us what you are going to do with the money?" and I was waiting to hear how CMS would use this money for the benefit of the collaboration, perhaps buying some new equipment or setting up some sort of scholarship for graduate students. But no. Instead of what I was naively expecting, Michel Della Negra replied that the awarding body had decided that one million would be split in four parts, one for each of the spokespersons CMS has had, and he would keep his own share of $250K for his family "because, you know, I have been, you know, working very hard for almost twenty years and the family had to suffer because it was a really full-time, difficult project".  Michel Della Negra laughed halfway through his answer, probably because nobody can bullshit his way through this sort of announcement with a straight face.

Now, in case you do not know enough about modern particle physics experiments to grasp the full magnitude of the shamelessness in that statement, CMS is a collaboration of (currently) more than 3000 people from 38 countries. In the two decades of its existence, many more have passed from its ranks. Most of all these thousands of scientists, students or administrative assistants have contributed a lot of effort to the experiment spending weeks, months or years away from their home countries and families, doing night shifts, working long hours of overtime and suffering every bit as much (some even more, as they are severely underpaid or altogether unpaid) as Michel Della Negra and his family. The reason people have done and are actually still doing this is that they have a genuine curiosity about the physics CMS investigates and a possibly misguided but nevertheless honest expectation that, one day, the discoveries made by this experiment through their sacrifice and effort might actually matter to the world.

It should be clear now that the discovery of the Higgs boson is not the work of the four people who, at times, have been elected by the thousands of CMS members to represent and manage them at the top level, because no matter how smart or knowledgeable they may be, they have only contributed a tiny fraction of the collective thought, effort and time (and none of the money) it took to make the experiment happen. Any prize awarded for the discovery thus rightfully belongs not to them, but to the collaboration and should be used for the common purpose of doing science with the CMS detector. Using all of it for the financial benefit of an individual contributor would mean that this contributor would be making money off of the effort and sacrifice of each of the members of the collaboration who came into this thinking they were doing it only for the benefit of science. It would also mean that every time a future member of the management makes the official or unofficial request of a collaboration member to do unpaid overtime (for which some may volunteer and others may "be volunteered"), they might be making this request hoping to one day make some money off of it. That is, from a moral standpoint entirely unacceptable.

Of course, people are naturally selfish beings and one can to a certain extent expect some of them to succumb to temptation and do that sort of thing. I will not be surprised if some of the other laureates silently pocket the money and pretend to themselves that they deserve it. But Della Negra took moral inadequacy to an entirely different level by having the nerve to get himself on the radio, talk about the discovery of the Higgs and how the prize was awarded for this scientific achievement and then shamelessly announcing that he will keep his quarter of the money, implicitly staking a claim to one quarter of the discovery.

You can listen to most of Della Negra's interview, including the offending part, here.


PS: A reader pointed out that it was not clear from the original post that the money was given directly to the spokespersons and someone could be misled into thinking that splitting the money to the spokespersons was an idea the CMS management (i.e. the current spokesperson) had. I have since corrected the text to make that point clearer.

Τρίτεκνοι με πλακάτ

Η παραπάνω φωτογραφία τραβήχτηκε στη σημερινή διαδήλωση και την πήρα από το tvxs. Οι κυρίες με τα καροτσάκια είναι τρίτεκνες μητέρες που διεκδικούν φαντάζομαι κάποιο επίδομα. Αναδημοσιεύω τη φωτογραφία λόγω των ευρηματικότατων πλακάτ που έχουν στερεώσει στα καροτσάκια για να τεκμηριώσουν τη διεκδίκησή τους με επιχειρήματα. 

Τα τρία μπροστινά και καταπληκτικά τα βλέπετε και μόνοι σας: 

«ΕΙΣΤΕ ΠΑΙΔΟΚΤΟΝΟΙ!!!!!!», στο ίδιο πνεύμα με το καθολικό επιχείρημα που απαγορεύει τη χρήση των δολοφονικών προφυλακτικών αφού εμποδίζουν τα εν δυνάμει παιδιά να υπάρξουν, η κυρία εδώ υποστηρίζει πως αφαιρώντας το κίνητρο για τρίτο παιδί, στην ουσία δολοφονείς το παιδί που θα έκαναν κάποιοι δίτεκνοι. 

«ΤΑ ΣΥΝΟΡΑ ΘΕΛΟΥΝ ΦΥΛΑΚΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΟΠΛΑ ΑΝΔΡΕΣ», μια κίνηση συμφιλίωσης με τον Ηλία Κασιδιάρη, με τον οποίο οι τρίτεκνοι τα τσουγκρίσανε τις προάλλες. 

«ΠΟΛΛΑ ΠΑΙΔΙΑ = ΚΑΘΑΡΗ ΕΛΛΑΔΑ», ένα καυστικό σαρκαστικό σχόλιο για την ελληνική «λόξα» να γίνονται όλα τα παιδιά σώνει και καλά επιστήμονες και να τα στέλνουν στα πανεπιστήμια για διπλώματα και κόντρα-διπλώματα, αλλά στο τέλος να βάζουν μέσο για να προσληφθούν στο προσωπικό καθαριότητας των δήμων.

Αυτό όμως στο βάθος, της κυρίας με το άσπρο μπλουζάκι, που δεν το βλέπετε λόγω μεγέθους της φωτογραφίας και που είναι το πιο χαριτωμένο όλων θα σας το δείξω εγώ μεγεθύνοντας με τη βοήθεια της τεχνολογίας:

Ένα μεγάλο εύγε στους τρίτεκνους για τα υπέροχα πλακάτ τους.

Πάλι η αριστερά!

Το παρακάτω video έχει τον τίτλο «Ξυλοδαρμός διαδηλωτή στην Γεν.Απεργια 11_5_2011». Πιο σωστός τίτλος βέβαια, και παραφράζω ελαφρώς τον Πάσχο Μανδραβέλη, θα ήταν «Η Παλαβή Αριστερά πυροδοτεί την κοινωνική ένταση».



Για να καταλάβετε καλύτερα, οι τύποι με τα πράσινα δεν είναι ματατζήδες. Είναι μεταμφιεσμένοι αριστεροί προβοκάτορες. Τώρα καταλάβατε;

Της φυλακής τα σίδερα είναι για τους λεβέντες.

Άμα λυθεί τη βάψατε. Γι'αυτό λοιπόν, ΠΡΟΣΟΧΗ!

Στρουμφ και επανάσταση

Σύμφωνα με τη Wikipedia, τα στρουμφάκια έχουν χαρακτηριστεί στην Αμερική ως κομμουνιστική προπαγάνδα. Η σχετική παραπομπή οδηγεί σε μια σελίδα που υποτίθεται πως είναι από το αρχείο εφημερίδας της ψυχροπολεμικής περιόδου, και όπου δημοσιεύεται επιστολή αγανακτισμένου αναγνώστη. Ο αναγνώστης εξηγεί πως η κοινωνία των στρουμφ, όπου τα εισοδήματα ισοκατανέμονται μεταξύ των κατοίκων και η εξουσία συγκεντρώνεται στον - ντυμένο στα κόκκινα και γενειοφόρο - πατερούλη Μπα(ρ)μπαστρουμφ, δεν είναι παρά μια αλληγορική απεικόνιση της Σοβιετικής Ένωσης και έχει σκοπό να αποξενώσει τα παιδιά από τις ιερές αμερικάνικες αξίες της ελεύθερης αγοράς και του καπιταλισμού.

Ε λοιπόν δεν ξέρω αν η επιστολή αυτή είναι γνήσια ή απλώς ένα αστείο, πάντως τώρα αποκαλύπτεται πως τα στρουμφάκια είναι ακόμα πιο σατανικά από ότι οι θεματοφύλακες του δυτικού τρόπου ζωής μπόρεσαν ποτέ να φανταστούν: Δεν ανέθρεψαν μόνο γενεές και γενεές κομμουνιστών και συμπαθούντων αλλά γαλούχησαν ακόμα και ακροαριστερούς τρομοκράτες! Γιατί από που μπορεί να είναι εμπνευσμένα τα τελευταία τρομοκρατικά χτυπήματα με τα δέματα, αν όχι από τα δωράκια του Χαχανούλη;

Και αφού κι εγώ με στρουμφάκια μεγάλωσα, αφιερωμένο με πολλή αγάπη στους συναγωνιστές συλληφθέντες αποστολείς το κλασικό στρουμφοαριστούργημα.

Το yoko geri kekomi και η κλάψα των Ολλανδών

Το yoko geri kekomi είναι μια από τις γερές κλωτσιές στο καράτε. Αν την κάνεις σωστά και βρεις στόχο μπορείς να αλλάξεις τα φώτα στον άλλο. Έψαξα να βρω μια καλή φωτογραφία στο internet. Η κοπελιά εδώ το κάνει αρκετά καλά:



Ο άλλος που φαίνεται πως το έχει είναι ο Nigel De Jong:



Ο συμπαίκτης του, Wesley Sneijder, δήλωσε πως ο διαιτητής του αγώνα έκλεψε τους Ολλανδούς. Πράγματι, έτσι και περάσεις τόσο καλά και καθαρά το yoko geri kekomi σε αγώνα ελεύθερου kumite πρέπει να σου δώσουν ippon και κατευθείαν νίκη. Oι ίδιες τεχνικές που στο καράτε επιβραβεύονται με ippon, στο ποδόσφαιρο επιβραβεύονται με κόκκινη κάρτα. Στη συγκεκριμένη περίπτωση ο διαιτητής έδειξε μόνο κίτρινη, δηλαδή waza-ari. Συμφωνώ λοιπόν κι εγώ: Αδικία.

Για πολλοστή φορά αποδεικνύεται πως το θράσος δεν έχει όρια.

Τί φταίει;

Τί φταίει; Ό,τι βολεύει τον καθένα.

- Σύμφωνα με τον Καρατζαφέρη φταίει το ΚΚΕ.
- Σύμφωνα με το ΚΚΕ, οι προβοκάτορες (του Καρατζαφέρη).
- Σύμφωνα με το Δένδια, που δεν εφαρμόζεται ο νόμος του για τις κουκούλες (!).
- Σύμφωνα με ένα φίλο μου στο facebook, η αριστερά. Αορίστως.
- Σύμφωνα με το Βγενόπουλο, η πολιτεία. Αορίστως.
- Σύμφωνα με άλλο φίλο μου στο facebook, οι ίδιοι οι νεκροί, επειδή δούλευαν για τράπεζα.
- Σύμφωνα με τους (γενικώς) αλληλέγγυους του Indymedia, ο Βγενόπουλος.
- Σύμφωνα με τον Πρετεντέρη, πολλοί.

«Τους φωνάζανε, να καείτε μουνάκια», «Τους φώναζαν ενώ καιγόντουσαν, τί ήρθατε να δουλέψετε σήμερα;», «Οι διαδηλωτές προσπαθούσαν να σπάσουν την πόρτα να τους σώσουν», «οι διαδηλωτές πετούσαν πέτρες στους πυροσβέστες», «προτίμησαν να μη βγουν από το κτίριο στο δρόμο και άρχισαν να ανεβαίνουν τους ορόφους προς τα πάνω».

Σοφές οι μαλακίες μας. Διάλεξε και πάρε όποια γουστάρεις. Για να μπορείς να επαναλάβεις και σήμερα ό,τι έλεγες και χθες, με τρεις θανάτους να σε δικαιώνουν. Ό,τι και να έλεγες.

Βάνα Μπάρμπα - Ian Gillan - Μιχάλης Ρακιντζής: Ένα θανατηφόρο ερωτικό τρίγωνο

Το σωτήριον έτος 1993, πραγματοποιήθηκε μια ιστορική συνεργασία. Ο Μιχάλης Ρακιντζής κυκλοφόρησε το έπος «Έτσι μ'αρέσει» με τον Ian Gillan να συμμετέχει στα φωνητικά.


Εγώ τότε ήμουν δώδεκα-δεκατριών χρονών, ήξερα το Ρακιντζή και δεν ήξερα το Gillan. Μεγαλώνοντας, έμαθα το Gillan και ξέχασα το Ρακιντζή. Και να που, δεκαέξι χρόνια μετά, σερφάροντας στο youtube, έπεσα τυχαία πάνω σε αυτό το διαμάντι, καρπό της τόσο σημαντικής αυτής καλλιτεχνικής (και όχι μόνο, όπως αποδεικνύεται από το video) συνεύρεσης:



Τί συγκλονιστική αποκάλυψη! Όχι μόνο αγνοούσα ότι υπήρχε video για αυτό το τραγούδι, αλλά ούτε καν υποψιαζόμουν ότι το κοσμούσε με την παρουσία της και η Βάνα Μπάρμπα (η οποία πραγματικά ήταν τότε για να σου τρέχουν τα σάλια). Αλλά αυτό που μου έκανε τη μεγαλύτερη εντύπωση είναι το πραγματικά προοδευτικό μήνυμα που θέλησαν να περάσουν οι καλλιτέχνες. Αρχικά λοιπόν βλέπουμε τη λαχταριστή Βάνα να περιφέρεται στο νησί υπό το λιγούρικο βλέμμα του χαριτωμένου κατά τα άλλα Μιχάλη. Μετά χώνεται σφήνα ο λάγνος Ian με ανοιχτή πουκαμισιά και new age χαϊμαλί, ο οποίος λέει ορθά-κοφτά τον κακομοίρη κιθαρίστα πως "The woman's mine" και να του κοπεί η όρεξη. Γρήγορα όμως και οι δυο τους αντιλαμβάνονται πως το γκομενάκι φαίνεται να έχει πολύ περισσότερη διάθεση να ασχοληθεί με τον εαυτό του, παρά με οποιονδήποτε από τους δυο τους. Αποφασίζουν λοιπόν και αυτοί να ασχοληθούν ο ένας με τον άλλον. H απόφαση συνοδεύεται από τον λυτρωτικό στίχο "Let's get away, away from this nightmare, give me your hand and I'll make you strong" και μια θερμή χειραψία των δύο ανδρών. Ακολουθεί αντικριστός χωρός νταχτιρντί, ενώ η Βάνα κλαίει με μαύρο δάκρυ που έμεινε μπουκάλα. Μιλάμε, πολύ μπροστά.

Αξιόλογη κατάθεση αισθητικής άποψης αποτελεί η εμφάνιση του Μιχάλη Ρακιντζή με αμφίεση βέλγου ντετέκτιβ του μεσοπολέμου εκεί γύρω στο 2'35". Σαφέστατο και καυστικότατο και το υπονοούμενο του 3'37" με τη Βάνα Μπάρμπα ως Richie Blackmore, να μας κοιτάει με νόημα από το πλευρό του Ian, ο οποίος αδιαφορεί επιδεικτικά.

Μπράβο στο Μιχάλη, μπράβο και στον Ian. Ένα πραγματικό αριστούργημα...

Το ηθικό πλεονέκτημα των Πασόκων

Χρωστάω μια εξήγηση. Είχα πεί εδώ:

Επιπλέον, το ΠΑΣΟΚ έχει ένα κάποιο πλεονέκτημα έναντι της ΝΔ: Τις ηθικές πεποιθήσεις των κατεξοχήν οπαδών του, οι οποίες θίγονται από ορισμένες κρατικές πρακτικές που αφήνουν τους οπαδούς της ΝΔ από αδιάφορους έως και μυστικά ικανοποιημένους (περισσότερα για αυτό το θέμα προσεχώς).

Εξηγούμαι λοιπόν.

Χωρίς να αναφερθώ στα ιστορικά εγκλήματα της δεξιάς σε αυτή τη χώρα, τα οποία, καλώς ή κακώς φαίνονται να μην ενδιαφέρουν και πολύ σήμερα, θα πω με πάσα βεβαιότητα το εξής για τη σημερινή εποχή: Στη συνείδηση του ιδεολόγου Νεοδημοκράτη (στο εξής δεξιός), οι πολίτες είναι ή διατεθειμένοι να ξεβρακωθούν στην αστυνομία ή ύποπτοι. Οι δε διαδηλωτές, κατεβαίνοντας στη διαδήλωση έχουν ήδη διαπράξει κάποιου είδους ηθικό (αν όχι νομικό) αδίκημα, οπότε ό,τι τους συμβεί από εκεί και πέρα είναι δική τους ευθύνη. Έτσι, σε κάθε αντιπαράθεση που μπορεί να έχει διαδηλωτής με αστυνομικό, ο αστυνομικός λέει αλήθεια και ο διαδηλωτής ψέματα. Ο δε συλληφθείς είναι σαν να καταδικάστηκε.

Συχνά, ο δεξιός δεν παραδέχεται πως αυτή είναι η γνώμη του, αλλά αρκεί να τον στριμώξεις λίγο σε μια συζήτηση, για να ξεβρακωθεί μπροστά σου, σαν να ήσουν κι εσύ αστυνομικός! Κι έτσι το πράγμα γίνεται τόσο προφανές, που δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνείας. Να ένα τυπικό παράδειγμα.

Ο fvasileiou γράφει ένα σπαραξικάρδιο κείμενο στο οποίο παρεμπιπτόντως χαρακτηρίζει τη δολοφονία του Γρηγορόπουλου μεμονωμένο γεγονός και τους δολοφονημένους από αστυνομικούς παιδιά που διασκεδάζουν. Ο στόχος του ύφους είναι να δημιουργήσει την αίσθηση πως οι αστυνομικοί είναι φτωχοί, αδικημένοι εργαζόμενοι (σίγουρα δεν είναι πλούσιοι) και όσοι έρχονται σε αντιπαράθεση μαζί τους καλοταϊσμένοι χαραμοφάηδες. Αισθάνομαι την υποχρέωση να σημειώσω τουλάχιστον πως οι καταχρήσεις εξουσίας δεν είναι μεμονωμένα γεγονότα αλλά καλλιεργούνται από τη συστηματική ανοχή της πολιτείας, οπότε του στέλνω ένα link. Στην αρχή κάνει ότι δεν καταλαβαίνει και με ρωτάει αν πρέπει να τιμωρούμε τους αστυνομικούς προκαταβολικά, «όπως ο Χότζας τα παιδιά του». Όταν όμως του επισημαίνω πως οι αστυνομικοί πέφτουν στα μαλακά ακόμα και όταν είναι ένοχοι πέραν πάσης αμφιβολίας και αναφέρω τη χαρακτηριστική περίπτωση του Αυγουστίνου Δημητρίου, δεν μπορεί να συνεχίσει να κάνει το κορόιδο. Προσπαθεί λοιπόν να μικρύνει το έγκλημα συκοφαντώντας το θύμα, πως δήθεν πέταγε μολότοφ. Στο ότι ούτε καν οι ένοχοι δεν κατηγόρησαν το Δημητρίου για τέτοιο πράγμα ανταπαντάει πως το ότι πέταγε μολότοφ συνάγεται λογικά από το ότι τον δείρανε...

Η περίπτωση θυμίζει την παροιμία «φωνάζει ο κλέφτης για να φύγει ο νοικοκύρης», μόνο που εδώ δεν τόλμησε ούτε ο κλέφτης, οπότε φωνάζει ο κλεπταποδόχος. Κι όμως, όσο εξωφρενική και να είναι αυτή η συμπεριφορά, ούτε ο fvasileiou είναι «μεμονωμένος» - απλώς έχει περισσότερο από το σύνηθες θράσος. Στην πραγματικότητα κάπως έτσι σκέφτονται οι περισσότεροι «νομιμόφρονες» δεξιοί. Δικαιολογούν οτιδήποτε με τη λογική του «τί δουλειά είχε εκεί», μια και όλοι ξέρουμε πως τα καλά παιδιά «κοιτάνε τα μαθήματά τους» (σας θυμίζει τίποτα;) και όταν γίνονται επεισόδια κλειδαμπαρώνονται στα σπιτάκια τους και βάζουν την καρέκλα στο πόμολο να κρατάει κόντρα στην περίπτωση επιδρομής.

Οι ιδεολόγοι Πασόκοι δεν είναι έτσι, γιατί είναι κατά κανόνα πρώην αριστεροί και, αν είναι αρκετά μεγάλοι στην ηλικία, μπορεί να έχουν φάει και ξύλο. Επειδή τους ξέρω, πιστεύω πως, αν μη τί άλλο, σε μια τέτοια περίπτωση θα τηρήσουν τα προσχήματα. Κι αν δεν τα τηρήσουν, μπορείς τουλάχιστον να τους κάνεις να κοκκινήσουν που δεν τα τήρησαν. Αυτό είναι το ηθικό πλεονέκτημα των Πασόκων και δεν είναι αμελητέο.

-

ΥΓ: Κάποιος φίλος μου είπε πως δεν του άρεσε που σχολιάζω το fvasileiou στα μουλωχτά. Επειδή και άλλοι μπορεί να έχουν κάνει την παρατήρηση, πρέπει να πω πως ενημέρωσα από την αρχή τον fvasileiou με email για την ανάρτησή μου, ώστε, αν θέλει, να αντιδράσει. Δεν θέλησε.

Εκλογές λοιπόν

Δεν έκλεισε βδομάδα και η πρόβλεψη μου επίβεβαιώθηκε.

Η έντιμη μειοψηφία ψηφοφόρων που δεν ανήκει στους κομματικούς οπαδούς εξ οικογενειακής παράδοσης, ούτε προσβλέπει σε διορισμούς, ανανεώσεις συμβάσεων και άλλα προσωπικά οφέλη, πρέπει τώρα να αποφασίσει τί θα ψηφίσει. Τις μέρες που απομένουν ως τις εκλογές, κάποιοι θα στήνονται μπροστά στην τηλεόραση και τα ραδιόφωνα ή θα διαβάζουν τις εφημερίδες προσπαθώντας να διαμορφώσουν άποψη για το πολιτικό σκηνικό. Αυτό είναι καλό. Η ουσία ωστόσο των πραγμάτων είναι μάλλον απλή και η ανάγνωση της κατάστασης από την οπτική γωνία ενός ψηφοφόρου της έντιμης μειοψηφίας δεν απαιτεί όλα τα παραπάνω.

Τα δυο μεγάλα κόμματα πάντα περνούν το μεγαλύτερο μέρος της προεκλογικής περιόδου αλληλοκατηγορούμενα. Η προσπάθεια να γνωστοποιήσουν το πρόγραμμά τους στους ψηφοφόρους περνάει σε δεύτερη μοίρα και η πρώτη προτεραιότητα είναι σαφώς η αποδυνάμωση του αντιπάλου κόμματος και η αποκάλυψη των λαθών, των παρατυπιών ή και εγκλημάτων της περιόδου εξουσίας του. Υπάρχει λόγος που αυτή η τακτική είναι αποδοτική. Ο λόγος είναι ότι και τα πασοκικά και τα νεοδημοκρατικά επιχειρήματα αυτού του τύπου έχουν βάση. Και οι μεν και οι δε, όταν απευθύνονται ο ένας στον άλλο, έχουν δίκιο. Για αυτό και δεν πρέπει κανείς να ψηφίζει κανέναν τους.

Πρέπει να ξεκαθαρίσω ότι δεν είμαι βέβαιος πως ο Καραμανλής και ο Παπανδρέου είναι άνθρωποι κακών προθέσεων. Παρακολουθώντας τον πρώτο να μιλάει, μου δίνεται η αίσθηση πως είναι ένας πολιτικός που πιστεύει πως αντιλαμβάνεται τα προβλήματα και έχει άποψη για το πώς πρέπει να λυθούν. Ίσως και να έχει και την καλή διάθεση να τα λύσει. Ο δε δεύτερος, όταν σκίζει τα ρούχα του ότι δεν είναι όμηρος των συμφερόντων και ότι θα συγκρουστεί μαζί τους και θα τα νικήσει, είναι σχεδόν συγκινητικός μέσα στην αφέλειά του. Το πρόβλημα των δυο κομμάτων όμως είναι ο εσωτερικός μηχανισμός τους. Ο μηχανισμός των μιζών, των ρουσφετιών, των νομιμοποιήσεων των αυθαιρέτων, των τακτοποιήσεων των «δικών» τους σε δημόσιες θέσεις, των παρανόμως διευθετούμενων καλογερικών διεκδικήσεων, που όλοι βιώνουμε καθημερινά και κανένας Σανιδάς δεν μπορεί να μας πείσει ότι δεν υπάρχει. Ο ίδιος μηχανισμός ο οποίος κρατάει τους αρχηγούς στην κεφαλή των κομμάτων τους και, αν χρειαστεί, τους αλλάζει. Σε αυτό, ΠΑΣΟΚ και ΝΔ λίγο διαφέρουν.

Δεν θέλω ωστόσο να πω ότι οι συνέπειες για τον τόπο θα είναι ίδιες ανεξαρτήτως του αποτελέσματος των εκλογών. Αντιθέτως, είναι σημαντικό η εξουσία να αλλάζει χέρια κατά καιρούς και όταν κάποιος τα κάνει μούτι να αντικαθίσταται. Επιπλέον, το ΠΑΣΟΚ έχει ένα κάποιο πλεονέκτημα έναντι της ΝΔ: Τις ηθικές πεποιθήσεις των κατεξοχήν οπαδών του, οι οποίες θίγονται από ορισμένες κρατικές πρακτικές που αφήνουν τους οπαδούς της ΝΔ από αδιάφορους έως και μυστικά ικανοποιημένους (περισσότερα για αυτό το θέμα προσεχώς).

Το τοπίο λοιπόν ξεκαθαρίζει. Οι εκλογές θα κρίνουν πρωτίστως ποιος από τους δύο σατανικούς κομματικούς μηχανισμούς θα βρεθεί στην εξουσία. Η απάντηση σε αυτό το ζήτημα είναι γνωστή εκ των προτέρων και, δεδομένης της πάγιας ανάγκης για περιοδική αλλαγή των προσώπων εξουσίας, είναι η λιγότερο κακή: Το ΠΑΣΟΚ. Οι έντιμοι μειοψηφούντες λοιπόν δεν χρειάζεται να προσπαθήσουν να την επηρεάσουν προς το καλύτερο. Μπορούν χωρίς άγχος να επενδύσουν την ψήφο τους σε ένα τρίτο κόμμα με καταγγελτικό ρόλο. Οποιοδήποτε εκτός από το βρωμερό φασιστικό κόμμα του Καρατζαφέρη μας κάνει μια χαρά. Νομίζω ωστόσο πως, δεδομένης της κατάστασης του ΣΥΡΙΖΑ, η ψήφος στο ΚΚΕ (!) θα αποτελούσε σήμερα το ηχηρότερο μήνυμα. Δεν περίμενα πως θα το έλεγα ποτέ αυτό, αλλά να που το λέω.

Επιτέλους, έφτασαν! :-D

Πώς και πώς τις περιμέναμε αυτές τις εκλογές! Από την επομένη των Ευρωεκλογών κάθε μέρα συζητούσαμε για το αν και το πότε θα γίνουν. Και επιτέλους, η κυβέρνηση άρχισε τις παροχές, που πάντα σε αυτή τη χώρα σηματοδοτούσαν τον ερχομό τους:



Την προηγούμενη φορά αυτό το προεκλογικό τρικ δούλεψε εξαιρετικά. Είδαν οι ψηφοφόροι την Πάρνηθα να καίγεται και εκστασιασμένοι, δυο - τρεις μήνες μετά, έτρεξαν να τους ξαναβγάλουν. Για να δούμε: Θα βοηθήσουν άραγε και αυτή τη φορά οι πυρκαγιές - παροχές τη Νέα Δημοκρατία;

Αυγουστιάτικες περιπέτειες - Περιστεφανίτιδα, εξαγωγή φρονιμίτη και ξηρό φατνίο.

- Σήμερα θα ξεφορτωθώ το πρόβλημα για τα καλά.
- Πώς;
- Με την εξαγωγή του δοντιού.
- Α!
Κάπως ξαφνικό μου ήρθε. Μόλις πριν δυο μέρες μου είχε δώσει την αντιβίωση και το πρήξιμο δεν είχε ακόμα υποχωρήσει. Άλλωστε, ήμουν τώρα εγώ για τέτοιες ιστορίες, δυο βδομάδες πριν την παρουσίαση;
- Και είναι εύκολο;
- Ναι.
- Χμ. Σίγουρα; Γιατί όταν έβγαλε το φρονιμίτη ο πατέρας μου, πήρε πολλή ώρα και ταλαιπωρήθηκε μέρες.
Κάγχασε. Με ελαφρώς ειρωνικό χαμόγελο:
- Πριν από πόσα χρόνια; Στην Ελλάδα;
Καλάαα... Προσπάθησα να χαλαρώσω στην πολυθρόνα όσο αυτός και η βοηθός ετοίμαζαν τα όργανα της ιεράς εξέτασης. Μετά τις απαραίτητες ενέσεις, πήρε στο χέρι του ένα μαραφέτι που έμοιαζε με μυτοτσίμπιδο, αλλά με κάπως συμμαζεμένο design, για να μην τρομάζει το θύμα τόσο όσο θα έπρεπε. Καθώς το έσπρωχνε δεξιά αριστερά, αναρωτιόμουν αν ο σκοπός του ήταν να κουνήσει το δόντι ή το σαγόνι. Προς το παρόν, κατάφερνε μόνο το δεύτερο.
- Μπορείς να κρατήσεις λίγο σταθερό το σαγόνι σου;
Μπορώ ρε φίλε. Μετά από λίγα λεπτά που το κρατούσα σταθερό, έβγαλε το μαραφέτι από το στόμα μου.
- Πάω αργά, για να μην έχουμε πρόβλημα με το σαγόνι σου.
- ΟΚ.
Σαν να σου κόπηκε λίγο το χαμογελάκι, μαλάκα. Κάνα εικοσάλεπτο μετά είχα σταματήσει να παρατηρώ τα διάφορα μαραφέτια που μπαινόβγαιναν στο στόμα μου. Οι στάλες ιδρώτα στο μέτωπο του με διασκέδαζαν και με ανησυχούσαν μαζί. Σταμάτησε, έγειρε μια στιγμή πίσω στην καρέκλα του και ξεφύσηξε με αγανάκτηση.
- Από ότι φαίνεται, έχεις τα κόκαλα του πατέρα σου.
Ποιος θα το περίμενε, εν έτει 2009 και μάλιστα στην Ελβετία, όχι καμιά τριτοκοσμική χώρα των Βαλκανίων... μαλάκα.

Τελικώς, πήρε σχεδόν μια ώρα. Το τελευταίο εικοσάλεπτο, κατα τη διάρκεια του οποίου κάμφθηκε η αντίσταση της τελευταίας ρίζας, ήταν πραγματικά μαρτυρικό. Αυτός πίεζε το δόντι προς τα μέσα για να το ξαγκιστρώσει κι εγώ χόρευα στην πολυθρόνα. Δεν είχα φοβηθεί ποτέ τον οδοντίατρο στη ζωή μου και επιτέλους καταλάβαινα το λάθος μου. Στο τέλος μου έχωσε μέσα στο στόμα μια σφαιρική γάζα και μου είπε να τη δαγκώσω και να μην τη βγάλω για δυο ώρες. Μετά θα έπρεπε να φάω, ώστε να μην πάρω την αντιβίωση και το αντιφλεγμονώδες παυσίπονο νηστικός, και να γυρίσω το απόγευμα για να ρίξει μια ματιά.

Παρά το δυνατό πονοκέφαλο και την απίστευτη αηδία της γάζας, αποφάσισα να μείνω στο CERN μέχρι το απόγευμα για να μην πηγαινοέρχομαι σπίτι. Δεν μπορούσα άλλωστε να οδηγήσω με άνεση. Όταν γύρισα στο γιατρείο είχε φύγει. Ετσι, χωρίς εξήγηση. Η βοηθός είχε βάλει σκούπα και αναγκάστηκα να κολλήσω το δάχτυλο στο κουδούνι για αρκετά δευτερόλεπτα μέχρι να μου ανοίξει.
- Θέλετε να έρθετε αύριο το πρωί;
- Εντάξει.
Μαλάκα...

Όλα αυτά δεν συγκρίνονται με αυτό που συνέβη δυο μέρες μετά. Αν δεν ξέρετε τί είναι το ξηρό φατνίο, θα σας εξηγήσω εγώ. Όταν αφαιρείται ένα δόντι της κάτω γνάθου, αφήνει πίσω του μια άδεια τρύπα, στο βάθος της οποίας βρίσκεται το κόκαλο του σαγονιού. Στην πλειοψηφία των περιπτώσεων, το αίμα πλημμυρίζει την τρύπα και πήζει δημιουργώντας ένα προστατευτικό κάλυμμα που εμποδίζει τον αέρα και τα διάφορα πράγματα που τρως και πίνεις να φτάνουν στο κόκαλο, μέχρι αυτό να καλυφθεί από ζωντανό ιστό. Στην δική μου περίπτωση, παρά τα ράμματα, αυτό το προστατευτικό κάλυμα αποχαιρέτισε πρόωρα και το κόκαλο έπαθε φλεγμονή.

Όταν παθαίνεις φλεγμονή στο σαγόνι, δεν πονάς στο σημείο της φλεγμονής. Ή τουλάχιστον, πονάς τόσο πολύ στο αυτί, στο σβέρκο, στη ρίζα της γλώσσας και στα υπόλοιπα δόντια, που τον πόνο στο σημείο της φλεγμονής δεν τον καταλαβαίνεις. Για πέντε μέρες, έπαιρνα τρία χάπια μεφαιναμικού οξέος και άλλα τρία παρακεταμόλης κατα τη διάρκεια της μέρας και κατά τις τέσσερεις το πρωί, όταν δηλαδή περνούσε η επίδραση του τελευταίου χαπιού, ξύπναγα από τον πόνο και δεν ξανακοιμόμουν αν δεν έπαιρνα κι άλλο ένα. Την πέμπτη μέρα του μαρτυρίου, ο οδοντίατρος απείλησε να μου δώσει Prednisone, ένα ισχυρό φάρμακο που καταστέλλει το ανοσοποιητικό σύστημα και το δίνουν σε περιπτώσεις σοβαρών φλεγμονών καθώς και σε αυτοάνοσα νοσήματα και κάποιες αντικαρκινικές θεραπείες. Ευτυχώς, την επόμενη ο πόνος υποχώρησε αισθητά και δεν χρειάστηκε.

Αν πάθετε ποτέ τέτοια νίλα, οι κανόνες επιβίωσης έχουν ώς εξής:

1. Ένα παυσίπονο κάθε τρεις ώρες. Εναλλάξ, αντιφλεγμονώδες (μεφαιναμικό οξύ ή ιβουπροφένη) και παρακεταμόλη, μια και δεν μπορείς να παίρνεις μεγάλες δόσεις από το ένα μόνο, ενώ δεν αλληλεπιδρούν μεταξύ τους. Το αντιφλεγμονώδες το χρειάζεσαι για να ελέγξεις τη φλεγμονή και την παρακεταμόλη για να μπορέσεις να φας, ώστε να πάρεις το αντιφλεγμονώδες.

2. Τίποτα κρύο. Διάβασα σε διάφορες ιστοσελίδες πως το κρύο ανακουφίζει. Εμένα πάντως ακόμα και τα υγρά σε θερμοκρασία δωματίου μου άλλαζαν τα φώτα. Όσο για φαγητά και ποτά από το ψυγείο, ούτε λόγος. Για να πιω νερό, το ζέσταινα στο φούρνο μικροκυμάτων.

3. Σούπες. Αν χρειαστεί να μασήσεις κάτι θα το πληρώνεις για κάμποση ώρα. Η σούπες είναι έυκολες και γρήγορες. Εννοείται πως πρέπει να προσπαθείς να μην πηγαίνει φαγητό ή νερό πάνω στην πληγή.

4. Οξείδιο του ψευδαργύρου και ευγενόλη. Υποτίθεται πως ο γιατρός σου μπορεί να τοποθετήσει αυτές τις ουσίες στην τρύπα και να ανακουφίσει τον πόνο σε μεγάλο βαθμό. Εμένα δεν μου έβαλε τίποτα και εγώ - βλακωδώς - δεν το ζήτησα, διότι με αηδιάζουν τα βαμβάκια και οι γάζες στο στόμα μου και αυτό πρέπει να μένει εκεί συνέχεια και να σου το αλλάζει κάθε μια-δυο μέρες. Επιπλέον, σύμφωνα με τις μαρτυρίες στο internet, αυτό έχει μάλλον δυσάρεστη γεύση. Όταν τελικά αποφάσισα να το ζητήσω, ο πόνος υποχώρησε και τελικά δεν το έκανα.

5. Δυστυχισμένο ύφος. Όλοι θα σε έχουνε στα όπα όπα και δεν χρειάζεται και προσπάθεια για να το κάνεις - σου προκύπτει φυσικότατα.

Περαστικά. Πάω τώρα να μαζέψω τα ασυμμάζευτα, γιατί πέντε μέρες μείνανε όλες κι όλες.

Η τρομοκρατία που αγαπώ

Τί κάνει ένας ευσυνείδητος πολίτης, όταν θρασύτατοι παράνομοι κάφροι του απαγορεύουν να βγει και να περπατήσει στην ίδια του τη γειτονιά; Τί κάνει όταν κλείνουν τους ανάπηρους συμπολίτες του μέσα στο σπίτι, όταν τους αναγκάζουν να γίνονται βάρος σε άλλους για να ικανοποιήσουν ανάγκες που θα ήταν απολύτως ικανοί να ικανοποιήσουν μόνοι; Πώς αντιδρά ένας άνθρωπος με αίσθηση του δικαίου μπροστά σε αυτή τη χυδαία προσβολή της ανθρώπινης αξιοπρέπειας;

Τηλεφωνεί στην τροχαία;

Με την κατηγορία του εμπρηστή αυτοκινήτων συνέλαβαν στο Βόλο οι αστυνομικές αρχές 55χρονο συνταξιούχο. Κατηγορείται για τριάντα εμπρησμούς ισάριθμων Ι.Χ. αυτοκινήτων και φορτηγών, τα οποία ήταν παράνομα σταθμευμένα.

Σύμφωνα με ανακοίνωση της Αστυνομικής Διεύθυνσης Μαγνησίας, ο 55χρονος κατασκεύαζε αυτοσχέδιους εμπρηστικούς μηχανισμούς, αποτελούμενους από γκαζάκια, κι αφού τους τοποθετούσε κάτω από παράνομα σταθμευμένα οχήματα, τους πυροδοτούσε, προκαλώντας έκρηξη.

Όπως προέκυψε από την αστυνομική προανάκριση, με τον τρόπο αυτό ήθελε να εκφράσει την αντίδρασή του στα παράνομα σταθμευμένα οχήματα που δημιουργούν προβλήματα στην ομαλή διέλευση και κίνηση των πεζών στα πεζοδρόμια και στις εισόδους πολυκατοικιών.

Σε βάρος του συλληφθέντα ασκήθηκε δίωξη σε βαθμό κακουργήματος από την Εισαγγελία Βόλου και μετά την απολογία του στις ανακριτικές αρχές της πόλης κρίθηκε προσωρινά κρατούμενος.

Λευτεριά στον άγιο άνθρωπο. Οι αλήτες τον εξώθησαν στα άκρα.

Φαίνεται απίστευτο, μα είναι αληθινό

I am now quite happy with your thesis. Could you pass by so that we can discuss your conferences, publ. etc. Cheers. C.A.

Λες; Έτσι απλά; Χωρίς παγίδα;
:-/

Η κρίση του Αίγαγρου - ένας εφιάλτης

Με διστακτικά βήματα προχώρησα προς το πυκνό δάσος που ανοιγόταν μπροστά μου. Απόλυτη σιωπή είχε αντικαταστήσει το άλλωτε ζεστό και φιλόξενο κάλεσμά του. Φτάνοντας στις παρυφές ένιωσα μια ξαφνική πνόη ψυχρού, υγρού αέρα να πέφτει στο πρόσωπό μου. Το δαδί μου τρεμόπαιξε, έσβησε, έπεσε από το χέρι μου. Προσπάθησα να ανασάνω βαθιά, αλλά κάτι πλάκωνε το στήθος μου. Προχώρησα. Τα δέντρα έτριζαν γύρω μου και, αν και δεν μπορούσα να δω καθαρά, είχα την τρομακτική εντύπωση πως έκλειναν πίσω μου, πως έσκυβαν πάνω από το κεφάλι μου αποδοκιμαστικά, εχθρικά.
Περπάτησα ώρα πολλή, έχοντας χάσει την αίσθηση του χρόνου και τον προσανατολισμό μου. Τα κλαδιά που κάποτε με χάιδευαν στο πέρασμά τους, τώρα σέρναν τα σκληρά τους αγκάθια πάνω στο δέρμα μου ματώνοντας το. Μια στιγμή σκόνταψα σε μια ρίζα και έπεσα καταπρόσωπο στο νωτισμένο χώμα. Η μυρωδιά της γής, που πριν καιρό με ξύπναγε και με αναζωογονούσε, αυτή τη φορά μου έκαψε τα πνευμόνια.
Την οριακή εκείνη στιγμή που ένιωσα την τελευταία ρανίδα δύναμης να εγκαταλείπει το σώμα μου, ένα δυνατό φως άστραψε μπροστά μου. Καλύπτοντας όπως όπως τα μάτια μου με το ένα μου χέρι, κατευθύνθηκα προς το μέρος του παραπατώντας σε μια τεθλασμένη πορεία. Τα δέντρα και οι θάμνοι άνοιξαν μπροστά μου και βρέθηκα σε ένα ξέφωτο, πλημμυρισμένο από την εκτυφλωτική λάμψη. Με δυσκολία διέκρινα την απροσδιόριστη, βαριά φιγούρα που στάθηκε μπροστά μου. Μια βροντερή φωνή τράνταξε το έδαφος. «Ανόητε θνητέ, καιρό τώρα παρακολουθώ το αξιολύπητο ολίσθημά σου από το δρόμο της αρετής, σε αυτόν της παρακμής και της μαλθακότητας. Μήπως νόμιζες πως θα ξεφύγεις της προσοχής μου;» Έντρομος, έπεσα στα γόνατα. «Συγχώρεσέ με, Άρχοντά μου!», ψέλλισα, «Ξέρω πως έχω χάσει την εύνοιά σου.» Το αργό χτύπημα των βαριών οπλών του, καθώς με πλησίασε, ήχησε στα αυτιά μου σαν τις δυσοίωνες καμπάνες μιας πένθιμης λειτουργίας. Μαζεύοντας το κουράγιο μου, σήκωσα τα μάτια και τον αντίκρισα να στέκει από πάνω μου. Το πυκνό γένι, το στόμα που άφριζε, τα ρουθούνια που κάπνιζαν θυμωμένα, τα μάτια κάρβουνα καρφωμένα σε ένα πύρινο, επιτιμητικό βλέμμα, τα πελώρια, κυρτά κέρατα. «Είσαι έτοιμος να δεχθείς την κρίση του Αίγαγρου;», φώναξε...

ΠΑΟΚ - Αλλάξτε πόλη...

...ασπρόμαυρη είναι όλη.
Σε μία τουαλέτα του αεροδρομίου Leonardo da Vinci-Fiumicino στη Ρώμη, στην οποία έτυχε να μπω χθες, επιστρέφοντας στη Γενεύη από τη Θεσσαλονίκη.
Αστείες συμπτώσεις...

Το τηλέφωνο χτύπησε...

...στο Thoiry, το κωλοχώρι της Γενεύης:


- Ναι;
- ..........[μεγάλη παύση]...........
- Ναι;
- ....[μικρότερη παύση]....Allô! (χαρωπή, γυναικεία φωνή)
- Hi!
- Allô! (εξίσου χαρωπά)
- Hi!
- .........................[κλικ! τουυυυτ τουυυυτ τουυυυτ...]


Δύο λεπτά μετά:


- Ναι;
- Allô! (προετοιμασμένη αυτή τη φορά)
- Hello!
- [κάτι που δεν κατάλαβα στα γαλλικά, πάντως ακουγόταν αυστηρό]...Arretez! Qui est a l'appareil?
- And who are you?
- [Επιφώνημα αγανάκτησης. Μιλάει σε κάποιον άλλο:] Tiens! Ecoute!
......
- Qui a l'appareil? (ανδρική φωνή αυτή τη φορά)
- And who are you?
- [κάτι στα γαλλικά, με ξεκάθαρο τσαμπουκά]...Qui a l'appareil?
- And who are you?
- .........................[κλικ! τουυυυτ τουυυυτ τουυυυτ...]


Θρασύτατοι κωλογάλλοι, ελπίζω να συνεννοηθήκαμε.