Υπήρχε λόγος να "πηγαίνω" το Χριστόδουλο, εκτός από το ότι με "πήγαινε" αυτός;

Έχω μείνει άναυδος με το γεγονός ότι υπάρχουν άνθρωποι με νοημοσύνη κατά πολύ άνω του μετρίου και κατά βάση καλές (τουλάχιστον σύμφωνα με τη δική μου ηθική) προθέσεις για τον κόσμο, οι οποίοι είναι οπαδοί του Χριστόδουλου! Αυτή την καταπληκτική ανακάλυψη την έκανα πρόσφατα μιλώντας με ένα τέτοιο άνθρωπο, όταν με ξάφνιασε με τη φράση: "εγώ πάντως τον πήγαινα το Χριστόδουλο."

Μάλιστα...

Εκείνη η συζήτηση οδηγήθηκε σχεδόν αμέσως στο αστείο ζήτημα των ταυτοτήτων, οπότε δεν με διαφώτισε για τους λόγους για τους οποίους μπορεί κάποιος να είναι έξυπνος, καλός και να "πηγαίνει" το Χριστόδουλο ταυτόχρονα (όταν κάποιος είναι καλός και χαζός ή κακός και έξυπνος μπορώ να σκεφτώ πολλούς). Ούτε κατοπινές συζητήσεις με βοήθησαν ιδιαίτερα, αν και έμαθα αρκετά ενδιαφέροντα πράγματα από αυτές, όπως για παράδειγμα πως μερίδα Ελλήνων χριστιανών κατηγορούν τον προκάτοχο (Σεραφείμ) και το διάδοχο (Ιερώνυμο) του Χριστόδουλου για οικονομικές ατασθαλίες. Το "ψωμί" που έβγαλα όμως, είναι ότι ο Χριστόδουλος:

1) Έφερε τη νεολαία πιο κοντά στην Εκκλησία.

2) Δώρισε την περιουσία του και πέθανε απένταρος.

Προσπαθώ να σκεφτώ με ποιο τρόπο έφερε ο Χριστόδουλος τη νεολαία κοντά στην Εκκλησία και το μόνο που μου έρχεται στο μυαλό είναι εκείνες οι δηλώσεις που καλούσαν τους νέους να προσέλθουν στην εκκλησία με την εμφάνιση που έχουν επιλέξει για τον εαυτό τους (σκουλαρίκια κλπ). Ας δεχθώ πως με αυτή τη δήλωση διόρθωσε τη συμπεριφορά κάποιων ηλίθιων, γέρων παπάδων οι οποίοι έκραζαν αυτούς που έσκαγαν στην εκκλησία με σκουλαρίκι. Αν κάποιος δηλαδή πήγαινε στην εκκλησία με περιβολή σεμνότερη από ότι θα ήθελε, ε, αυτουνού τη ζωή την έκανε ο Χριστόδουλος πιο εύκολη. Από την άλλη όμως, δυσκολεύομαι να φανταστώ κάποιον που να ήθελε να έρθει κοντά στην εκκλησία και να τον εμπόδιζε η αγάπη για το σκουλαρίκι του. Και, κατα συνέπεια, δυσκολεύομαι να φανταστώ κάποιον που, ενώ βρισκόταν μακριά από την εκκλησία, ήρθε κοντά όταν η εκκλησία του επέτρεψε να το φοράει. Απλώς, όσοι ήταν ήδη κοντά άρχισαν ίσως να νιώθουν πιο άνετα στους κόλπους της. Η ιδέα του ιδεολόγου "σκουλαρικά" που είναι πρωτίστως σκουλαρικάς και δευτερευόντως θα ήθελε να είναι και χριστιανός αλλά δεν τον άφηνε μια τόσο επιφανειακή έκφραση του εκκλησιαστικού αναχρονισμού μου φαίνεται κάπως απλοϊκή και αφελής. Λίγο σαν να βγαίνει από το μυαλό κάποιου που δεν είχε ποτέ πάρε δώσε με σκουλαρικάδες. Της γιαγιάς μου ας πούμε. Δηλαδή τί; Καταπίεζε ως τότε ο άνθρωπος το θρησκευτικό του συναίσθημα για χάρην του σκουλαρικιού και απελευθερώθηκε, αναγαλλιάζοντας με το άνοιγμα του Χριστόδουλου στη νεολαία; Χλωμό.

Όσο για το δέυτερο, ακόμα και αν είναι αλήθεια, ο καθένας μπορεί να καταλάβει πόσο κούφια είναι μια δωρεά όταν προέρχεται από έναν άνθρωπο που έχει εξασφαλίσει την ισόβια πολυτέλεια διά της χρήσεως (αντί δια της κατοχής) των αγαθών. Προκαλεί τη νοημοσύνη κάθε λογικού ανθρώπου να χρησιμοποιείται μια τέτοια δωρεά ως απόδειξη της φιλανθρωπίας του δωρητή.

Δεν καταλήγω πουθενά λοιπόν. Αντίθετα, μπορώ να σκεφτώ πάρα πολλούς λόγους για τους οποίους ο Χριστόδουλος πρέπει να είναι αντιπαθής στους καλούς και έξυπνους ανθρώπους. Για παράδειγμα, είναι αδιαφιλονίκητο γεγονός ότι η εκκλησιαστική καριέρα του θεμελιώθηκε κατά τη διάρκεια της Χούντας και ότι ήταν και αυτός ένας από τους συμπαθούντες. Ο τύπος ορίστηκε γραμματέας της Ιεράς Συνόδου το 67. Υπάρχουν φωτογραφίες που αποδεικνύουν ότι ήταν παρών στην ορκωμοσία της χουντικής κυβέρνησης. Ήταν σύμβουλος του τότε αρχιεπισκόπου Ιερώνυμου, γνωστού υποστηρικτή του καθεστώτος (ότι ο τελευταίος ήταν υποστηρικτής προκύπτει από τις δημόσιες δηλώσεις του). Το 2003 έστειλε συγχαρητήρια επιστολή στον Παττακό, όπου τον αποκαλεί "εκφραστή ξεχωριστών προσόντων και αρετών". Δεν ήταν λοιπόν απλώς ένας από αυτούς τους κληρικούς που σιωπούσαν, ενώ είχαν την υποχρέωση ως χριστιανοί πατέρες και καθοδηγητές του σώματος των πιστών να καταδικάσουν τις φυλακίσεις και τους απάνθρωπους βασανισμούς και να βάλουν τον κόσμο στο πλευρό των κατατρεγμένων συνανθρώπων. Ήταν ένας από τους χειροκροτητές, ένας από αυτούς που ακόμα και τριάντα χρόνια μετά την κατάρρευση της χούντας, δεν σταμάτησαν να την εξυμνούν και να επικροτούν τα εγκλήματά της. Άρα ένας αμετανόητος συνυπεύθυνος. Και επειδή μόνο χαζός δεν ήταν, πάει να πει πως δεν υπάρχει άλλη δικαιολογία - ο Χριστόδουλος ήταν ένας πραγματικά κακός, βάναυσος άνθρωπος. Και άρα ένας κακός χριστιανός. Και αν εμείς οι μη χριστιανοί έχουμε τόσο καλούς λόγους να μην τον πηγαίνουμε, οι χριστιανοί έχουν έναν λόγο παραπάνω. Ότι όταν ακόμα παιζόταν το πράγμα για μας, όχι απλώς δεν μας έφερε πιο κοντά στην εκκλησία, αλλά μας έκανε να την βλέπουμε σαν ένα σιχαμερό απομεινάρι του ακραίου συντηρητισμού, που τόσα δεινά έφερε στην πατρίδα μας τον προηγούμενο αιώνα. Αυτό έκανε ο Χριστόδουλος: Τους ήδη δικούς πιο δικούς κι όλους τους άλλους πιο ξένους.