Στρουμφ και επανάσταση

Σύμφωνα με τη Wikipedia, τα στρουμφάκια έχουν χαρακτηριστεί στην Αμερική ως κομμουνιστική προπαγάνδα. Η σχετική παραπομπή οδηγεί σε μια σελίδα που υποτίθεται πως είναι από το αρχείο εφημερίδας της ψυχροπολεμικής περιόδου, και όπου δημοσιεύεται επιστολή αγανακτισμένου αναγνώστη. Ο αναγνώστης εξηγεί πως η κοινωνία των στρουμφ, όπου τα εισοδήματα ισοκατανέμονται μεταξύ των κατοίκων και η εξουσία συγκεντρώνεται στον - ντυμένο στα κόκκινα και γενειοφόρο - πατερούλη Μπα(ρ)μπαστρουμφ, δεν είναι παρά μια αλληγορική απεικόνιση της Σοβιετικής Ένωσης και έχει σκοπό να αποξενώσει τα παιδιά από τις ιερές αμερικάνικες αξίες της ελεύθερης αγοράς και του καπιταλισμού.

Ε λοιπόν δεν ξέρω αν η επιστολή αυτή είναι γνήσια ή απλώς ένα αστείο, πάντως τώρα αποκαλύπτεται πως τα στρουμφάκια είναι ακόμα πιο σατανικά από ότι οι θεματοφύλακες του δυτικού τρόπου ζωής μπόρεσαν ποτέ να φανταστούν: Δεν ανέθρεψαν μόνο γενεές και γενεές κομμουνιστών και συμπαθούντων αλλά γαλούχησαν ακόμα και ακροαριστερούς τρομοκράτες! Γιατί από που μπορεί να είναι εμπνευσμένα τα τελευταία τρομοκρατικά χτυπήματα με τα δέματα, αν όχι από τα δωράκια του Χαχανούλη;

Και αφού κι εγώ με στρουμφάκια μεγάλωσα, αφιερωμένο με πολλή αγάπη στους συναγωνιστές συλληφθέντες αποστολείς το κλασικό στρουμφοαριστούργημα.

Το yoko geri kekomi και η κλάψα των Ολλανδών

Το yoko geri kekomi είναι μια από τις γερές κλωτσιές στο καράτε. Αν την κάνεις σωστά και βρεις στόχο μπορείς να αλλάξεις τα φώτα στον άλλο. Έψαξα να βρω μια καλή φωτογραφία στο internet. Η κοπελιά εδώ το κάνει αρκετά καλά:



Ο άλλος που φαίνεται πως το έχει είναι ο Nigel De Jong:



Ο συμπαίκτης του, Wesley Sneijder, δήλωσε πως ο διαιτητής του αγώνα έκλεψε τους Ολλανδούς. Πράγματι, έτσι και περάσεις τόσο καλά και καθαρά το yoko geri kekomi σε αγώνα ελεύθερου kumite πρέπει να σου δώσουν ippon και κατευθείαν νίκη. Oι ίδιες τεχνικές που στο καράτε επιβραβεύονται με ippon, στο ποδόσφαιρο επιβραβεύονται με κόκκινη κάρτα. Στη συγκεκριμένη περίπτωση ο διαιτητής έδειξε μόνο κίτρινη, δηλαδή waza-ari. Συμφωνώ λοιπόν κι εγώ: Αδικία.

Για πολλοστή φορά αποδεικνύεται πως το θράσος δεν έχει όρια.

Τί φταίει;

Τί φταίει; Ό,τι βολεύει τον καθένα.

- Σύμφωνα με τον Καρατζαφέρη φταίει το ΚΚΕ.
- Σύμφωνα με το ΚΚΕ, οι προβοκάτορες (του Καρατζαφέρη).
- Σύμφωνα με το Δένδια, που δεν εφαρμόζεται ο νόμος του για τις κουκούλες (!).
- Σύμφωνα με ένα φίλο μου στο facebook, η αριστερά. Αορίστως.
- Σύμφωνα με το Βγενόπουλο, η πολιτεία. Αορίστως.
- Σύμφωνα με άλλο φίλο μου στο facebook, οι ίδιοι οι νεκροί, επειδή δούλευαν για τράπεζα.
- Σύμφωνα με τους (γενικώς) αλληλέγγυους του Indymedia, ο Βγενόπουλος.
- Σύμφωνα με τον Πρετεντέρη, πολλοί.

«Τους φωνάζανε, να καείτε μουνάκια», «Τους φώναζαν ενώ καιγόντουσαν, τί ήρθατε να δουλέψετε σήμερα;», «Οι διαδηλωτές προσπαθούσαν να σπάσουν την πόρτα να τους σώσουν», «οι διαδηλωτές πετούσαν πέτρες στους πυροσβέστες», «προτίμησαν να μη βγουν από το κτίριο στο δρόμο και άρχισαν να ανεβαίνουν τους ορόφους προς τα πάνω».

Σοφές οι μαλακίες μας. Διάλεξε και πάρε όποια γουστάρεις. Για να μπορείς να επαναλάβεις και σήμερα ό,τι έλεγες και χθες, με τρεις θανάτους να σε δικαιώνουν. Ό,τι και να έλεγες.

Βάνα Μπάρμπα - Ian Gillan - Μιχάλης Ρακιντζής: Ένα θανατηφόρο ερωτικό τρίγωνο

Το σωτήριον έτος 1993, πραγματοποιήθηκε μια ιστορική συνεργασία. Ο Μιχάλης Ρακιντζής κυκλοφόρησε το έπος «Έτσι μ'αρέσει» με τον Ian Gillan να συμμετέχει στα φωνητικά.


Εγώ τότε ήμουν δώδεκα-δεκατριών χρονών, ήξερα το Ρακιντζή και δεν ήξερα το Gillan. Μεγαλώνοντας, έμαθα το Gillan και ξέχασα το Ρακιντζή. Και να που, δεκαέξι χρόνια μετά, σερφάροντας στο youtube, έπεσα τυχαία πάνω σε αυτό το διαμάντι, καρπό της τόσο σημαντικής αυτής καλλιτεχνικής (και όχι μόνο, όπως αποδεικνύεται από το video) συνεύρεσης:



Τί συγκλονιστική αποκάλυψη! Όχι μόνο αγνοούσα ότι υπήρχε video για αυτό το τραγούδι, αλλά ούτε καν υποψιαζόμουν ότι το κοσμούσε με την παρουσία της και η Βάνα Μπάρμπα (η οποία πραγματικά ήταν τότε για να σου τρέχουν τα σάλια). Αλλά αυτό που μου έκανε τη μεγαλύτερη εντύπωση είναι το πραγματικά προοδευτικό μήνυμα που θέλησαν να περάσουν οι καλλιτέχνες. Αρχικά λοιπόν βλέπουμε τη λαχταριστή Βάνα να περιφέρεται στο νησί υπό το λιγούρικο βλέμμα του χαριτωμένου κατά τα άλλα Μιχάλη. Μετά χώνεται σφήνα ο λάγνος Ian με ανοιχτή πουκαμισιά και new age χαϊμαλί, ο οποίος λέει ορθά-κοφτά τον κακομοίρη κιθαρίστα πως "The woman's mine" και να του κοπεί η όρεξη. Γρήγορα όμως και οι δυο τους αντιλαμβάνονται πως το γκομενάκι φαίνεται να έχει πολύ περισσότερη διάθεση να ασχοληθεί με τον εαυτό του, παρά με οποιονδήποτε από τους δυο τους. Αποφασίζουν λοιπόν και αυτοί να ασχοληθούν ο ένας με τον άλλον. H απόφαση συνοδεύεται από τον λυτρωτικό στίχο "Let's get away, away from this nightmare, give me your hand and I'll make you strong" και μια θερμή χειραψία των δύο ανδρών. Ακολουθεί αντικριστός χωρός νταχτιρντί, ενώ η Βάνα κλαίει με μαύρο δάκρυ που έμεινε μπουκάλα. Μιλάμε, πολύ μπροστά.

Αξιόλογη κατάθεση αισθητικής άποψης αποτελεί η εμφάνιση του Μιχάλη Ρακιντζή με αμφίεση βέλγου ντετέκτιβ του μεσοπολέμου εκεί γύρω στο 2'35". Σαφέστατο και καυστικότατο και το υπονοούμενο του 3'37" με τη Βάνα Μπάρμπα ως Richie Blackmore, να μας κοιτάει με νόημα από το πλευρό του Ian, ο οποίος αδιαφορεί επιδεικτικά.

Μπράβο στο Μιχάλη, μπράβο και στον Ian. Ένα πραγματικό αριστούργημα...

Το ηθικό πλεονέκτημα των Πασόκων

Χρωστάω μια εξήγηση. Είχα πεί εδώ:

Επιπλέον, το ΠΑΣΟΚ έχει ένα κάποιο πλεονέκτημα έναντι της ΝΔ: Τις ηθικές πεποιθήσεις των κατεξοχήν οπαδών του, οι οποίες θίγονται από ορισμένες κρατικές πρακτικές που αφήνουν τους οπαδούς της ΝΔ από αδιάφορους έως και μυστικά ικανοποιημένους (περισσότερα για αυτό το θέμα προσεχώς).

Εξηγούμαι λοιπόν.

Χωρίς να αναφερθώ στα ιστορικά εγκλήματα της δεξιάς σε αυτή τη χώρα, τα οποία, καλώς ή κακώς φαίνονται να μην ενδιαφέρουν και πολύ σήμερα, θα πω με πάσα βεβαιότητα το εξής για τη σημερινή εποχή: Στη συνείδηση του ιδεολόγου Νεοδημοκράτη (στο εξής δεξιός), οι πολίτες είναι ή διατεθειμένοι να ξεβρακωθούν στην αστυνομία ή ύποπτοι. Οι δε διαδηλωτές, κατεβαίνοντας στη διαδήλωση έχουν ήδη διαπράξει κάποιου είδους ηθικό (αν όχι νομικό) αδίκημα, οπότε ό,τι τους συμβεί από εκεί και πέρα είναι δική τους ευθύνη. Έτσι, σε κάθε αντιπαράθεση που μπορεί να έχει διαδηλωτής με αστυνομικό, ο αστυνομικός λέει αλήθεια και ο διαδηλωτής ψέματα. Ο δε συλληφθείς είναι σαν να καταδικάστηκε.

Συχνά, ο δεξιός δεν παραδέχεται πως αυτή είναι η γνώμη του, αλλά αρκεί να τον στριμώξεις λίγο σε μια συζήτηση, για να ξεβρακωθεί μπροστά σου, σαν να ήσουν κι εσύ αστυνομικός! Κι έτσι το πράγμα γίνεται τόσο προφανές, που δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνείας. Να ένα τυπικό παράδειγμα.

Ο fvasileiou γράφει ένα σπαραξικάρδιο κείμενο στο οποίο παρεμπιπτόντως χαρακτηρίζει τη δολοφονία του Γρηγορόπουλου μεμονωμένο γεγονός και τους δολοφονημένους από αστυνομικούς παιδιά που διασκεδάζουν. Ο στόχος του ύφους είναι να δημιουργήσει την αίσθηση πως οι αστυνομικοί είναι φτωχοί, αδικημένοι εργαζόμενοι (σίγουρα δεν είναι πλούσιοι) και όσοι έρχονται σε αντιπαράθεση μαζί τους καλοταϊσμένοι χαραμοφάηδες. Αισθάνομαι την υποχρέωση να σημειώσω τουλάχιστον πως οι καταχρήσεις εξουσίας δεν είναι μεμονωμένα γεγονότα αλλά καλλιεργούνται από τη συστηματική ανοχή της πολιτείας, οπότε του στέλνω ένα link. Στην αρχή κάνει ότι δεν καταλαβαίνει και με ρωτάει αν πρέπει να τιμωρούμε τους αστυνομικούς προκαταβολικά, «όπως ο Χότζας τα παιδιά του». Όταν όμως του επισημαίνω πως οι αστυνομικοί πέφτουν στα μαλακά ακόμα και όταν είναι ένοχοι πέραν πάσης αμφιβολίας και αναφέρω τη χαρακτηριστική περίπτωση του Αυγουστίνου Δημητρίου, δεν μπορεί να συνεχίσει να κάνει το κορόιδο. Προσπαθεί λοιπόν να μικρύνει το έγκλημα συκοφαντώντας το θύμα, πως δήθεν πέταγε μολότοφ. Στο ότι ούτε καν οι ένοχοι δεν κατηγόρησαν το Δημητρίου για τέτοιο πράγμα ανταπαντάει πως το ότι πέταγε μολότοφ συνάγεται λογικά από το ότι τον δείρανε...

Η περίπτωση θυμίζει την παροιμία «φωνάζει ο κλέφτης για να φύγει ο νοικοκύρης», μόνο που εδώ δεν τόλμησε ούτε ο κλέφτης, οπότε φωνάζει ο κλεπταποδόχος. Κι όμως, όσο εξωφρενική και να είναι αυτή η συμπεριφορά, ούτε ο fvasileiou είναι «μεμονωμένος» - απλώς έχει περισσότερο από το σύνηθες θράσος. Στην πραγματικότητα κάπως έτσι σκέφτονται οι περισσότεροι «νομιμόφρονες» δεξιοί. Δικαιολογούν οτιδήποτε με τη λογική του «τί δουλειά είχε εκεί», μια και όλοι ξέρουμε πως τα καλά παιδιά «κοιτάνε τα μαθήματά τους» (σας θυμίζει τίποτα;) και όταν γίνονται επεισόδια κλειδαμπαρώνονται στα σπιτάκια τους και βάζουν την καρέκλα στο πόμολο να κρατάει κόντρα στην περίπτωση επιδρομής.

Οι ιδεολόγοι Πασόκοι δεν είναι έτσι, γιατί είναι κατά κανόνα πρώην αριστεροί και, αν είναι αρκετά μεγάλοι στην ηλικία, μπορεί να έχουν φάει και ξύλο. Επειδή τους ξέρω, πιστεύω πως, αν μη τί άλλο, σε μια τέτοια περίπτωση θα τηρήσουν τα προσχήματα. Κι αν δεν τα τηρήσουν, μπορείς τουλάχιστον να τους κάνεις να κοκκινήσουν που δεν τα τήρησαν. Αυτό είναι το ηθικό πλεονέκτημα των Πασόκων και δεν είναι αμελητέο.

-

ΥΓ: Κάποιος φίλος μου είπε πως δεν του άρεσε που σχολιάζω το fvasileiou στα μουλωχτά. Επειδή και άλλοι μπορεί να έχουν κάνει την παρατήρηση, πρέπει να πω πως ενημέρωσα από την αρχή τον fvasileiou με email για την ανάρτησή μου, ώστε, αν θέλει, να αντιδράσει. Δεν θέλησε.

Εκλογές λοιπόν

Δεν έκλεισε βδομάδα και η πρόβλεψη μου επίβεβαιώθηκε.

Η έντιμη μειοψηφία ψηφοφόρων που δεν ανήκει στους κομματικούς οπαδούς εξ οικογενειακής παράδοσης, ούτε προσβλέπει σε διορισμούς, ανανεώσεις συμβάσεων και άλλα προσωπικά οφέλη, πρέπει τώρα να αποφασίσει τί θα ψηφίσει. Τις μέρες που απομένουν ως τις εκλογές, κάποιοι θα στήνονται μπροστά στην τηλεόραση και τα ραδιόφωνα ή θα διαβάζουν τις εφημερίδες προσπαθώντας να διαμορφώσουν άποψη για το πολιτικό σκηνικό. Αυτό είναι καλό. Η ουσία ωστόσο των πραγμάτων είναι μάλλον απλή και η ανάγνωση της κατάστασης από την οπτική γωνία ενός ψηφοφόρου της έντιμης μειοψηφίας δεν απαιτεί όλα τα παραπάνω.

Τα δυο μεγάλα κόμματα πάντα περνούν το μεγαλύτερο μέρος της προεκλογικής περιόδου αλληλοκατηγορούμενα. Η προσπάθεια να γνωστοποιήσουν το πρόγραμμά τους στους ψηφοφόρους περνάει σε δεύτερη μοίρα και η πρώτη προτεραιότητα είναι σαφώς η αποδυνάμωση του αντιπάλου κόμματος και η αποκάλυψη των λαθών, των παρατυπιών ή και εγκλημάτων της περιόδου εξουσίας του. Υπάρχει λόγος που αυτή η τακτική είναι αποδοτική. Ο λόγος είναι ότι και τα πασοκικά και τα νεοδημοκρατικά επιχειρήματα αυτού του τύπου έχουν βάση. Και οι μεν και οι δε, όταν απευθύνονται ο ένας στον άλλο, έχουν δίκιο. Για αυτό και δεν πρέπει κανείς να ψηφίζει κανέναν τους.

Πρέπει να ξεκαθαρίσω ότι δεν είμαι βέβαιος πως ο Καραμανλής και ο Παπανδρέου είναι άνθρωποι κακών προθέσεων. Παρακολουθώντας τον πρώτο να μιλάει, μου δίνεται η αίσθηση πως είναι ένας πολιτικός που πιστεύει πως αντιλαμβάνεται τα προβλήματα και έχει άποψη για το πώς πρέπει να λυθούν. Ίσως και να έχει και την καλή διάθεση να τα λύσει. Ο δε δεύτερος, όταν σκίζει τα ρούχα του ότι δεν είναι όμηρος των συμφερόντων και ότι θα συγκρουστεί μαζί τους και θα τα νικήσει, είναι σχεδόν συγκινητικός μέσα στην αφέλειά του. Το πρόβλημα των δυο κομμάτων όμως είναι ο εσωτερικός μηχανισμός τους. Ο μηχανισμός των μιζών, των ρουσφετιών, των νομιμοποιήσεων των αυθαιρέτων, των τακτοποιήσεων των «δικών» τους σε δημόσιες θέσεις, των παρανόμως διευθετούμενων καλογερικών διεκδικήσεων, που όλοι βιώνουμε καθημερινά και κανένας Σανιδάς δεν μπορεί να μας πείσει ότι δεν υπάρχει. Ο ίδιος μηχανισμός ο οποίος κρατάει τους αρχηγούς στην κεφαλή των κομμάτων τους και, αν χρειαστεί, τους αλλάζει. Σε αυτό, ΠΑΣΟΚ και ΝΔ λίγο διαφέρουν.

Δεν θέλω ωστόσο να πω ότι οι συνέπειες για τον τόπο θα είναι ίδιες ανεξαρτήτως του αποτελέσματος των εκλογών. Αντιθέτως, είναι σημαντικό η εξουσία να αλλάζει χέρια κατά καιρούς και όταν κάποιος τα κάνει μούτι να αντικαθίσταται. Επιπλέον, το ΠΑΣΟΚ έχει ένα κάποιο πλεονέκτημα έναντι της ΝΔ: Τις ηθικές πεποιθήσεις των κατεξοχήν οπαδών του, οι οποίες θίγονται από ορισμένες κρατικές πρακτικές που αφήνουν τους οπαδούς της ΝΔ από αδιάφορους έως και μυστικά ικανοποιημένους (περισσότερα για αυτό το θέμα προσεχώς).

Το τοπίο λοιπόν ξεκαθαρίζει. Οι εκλογές θα κρίνουν πρωτίστως ποιος από τους δύο σατανικούς κομματικούς μηχανισμούς θα βρεθεί στην εξουσία. Η απάντηση σε αυτό το ζήτημα είναι γνωστή εκ των προτέρων και, δεδομένης της πάγιας ανάγκης για περιοδική αλλαγή των προσώπων εξουσίας, είναι η λιγότερο κακή: Το ΠΑΣΟΚ. Οι έντιμοι μειοψηφούντες λοιπόν δεν χρειάζεται να προσπαθήσουν να την επηρεάσουν προς το καλύτερο. Μπορούν χωρίς άγχος να επενδύσουν την ψήφο τους σε ένα τρίτο κόμμα με καταγγελτικό ρόλο. Οποιοδήποτε εκτός από το βρωμερό φασιστικό κόμμα του Καρατζαφέρη μας κάνει μια χαρά. Νομίζω ωστόσο πως, δεδομένης της κατάστασης του ΣΥΡΙΖΑ, η ψήφος στο ΚΚΕ (!) θα αποτελούσε σήμερα το ηχηρότερο μήνυμα. Δεν περίμενα πως θα το έλεγα ποτέ αυτό, αλλά να που το λέω.

Επιτέλους, έφτασαν! :-D

Πώς και πώς τις περιμέναμε αυτές τις εκλογές! Από την επομένη των Ευρωεκλογών κάθε μέρα συζητούσαμε για το αν και το πότε θα γίνουν. Και επιτέλους, η κυβέρνηση άρχισε τις παροχές, που πάντα σε αυτή τη χώρα σηματοδοτούσαν τον ερχομό τους:



Την προηγούμενη φορά αυτό το προεκλογικό τρικ δούλεψε εξαιρετικά. Είδαν οι ψηφοφόροι την Πάρνηθα να καίγεται και εκστασιασμένοι, δυο - τρεις μήνες μετά, έτρεξαν να τους ξαναβγάλουν. Για να δούμε: Θα βοηθήσουν άραγε και αυτή τη φορά οι πυρκαγιές - παροχές τη Νέα Δημοκρατία;